Διδαχές

ΥΠΟΜΕΝΩ, ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΘΕΟ

Πόσο
σπουδαίο πράγμα είναι η υπομονή, ένα χριστιανικά θείο συναίσθημα για
τον άνθρωπο, εφόσον αντέχει με παρρησία κάθε δοκιμασία της ζωής.

Πραγματικά, πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι, χωρίς να πιστεύουμε ακράδαντα
στη θαυματουργή χάρη του Άγίου πνεύματος, γινόμαστε άπιστοι και
προσδοκούμε να επιλυθεί το όποιο πρόβλημα μας τη δεδομένη στιγμή.

Θέλουμε τα πάντα και έν πάσι για εμάς, παραγνωρίζοντας πως τα πάντα και
έν πάσι Χριστός (έστι).

Κι όμως έτσι επιτελούμε το δικό μας θέλημα, όχι
το θέλημα Εκείνου που μας έπλασε, καθώς η πίστη μας υποτονικά παραμένει
ζωντανή, εφόσον δεν ελπίζουμε ή δεν προσδοκούμε τη χαρά της μετά θανάτου
ζωής: ‘’Τοίς μέν καθ’ υπομονήν έργου αγαθού δόξαν και τιμήν και
αφθαρσίαν ζητούσιν, ζωήν αιώνιον (Ρωμαίους 2,7)

Μάλιστα όπως ομολογείται
στο κοντάκιο της Αναλήψεως, ο Χριστός αφού εκπλήρωσε το θεϊκό έργο και
ένωσε τα έργα του ουρανού με τη γή, αναλήφθηκε μέσα σε δόξα, αλλά
παρέμεινε αδιάστατος και πάντα δίπλα μας, υπεράσπιστής της αγάπης: ‘’Την
υπέρ ημών πληρώσας οικονομίαν, και τα επί γής ένώσας τοίς ουρανιοίς,
ανελήφθης έν δόξη, Χριστέ ο Θεός ημών ούδαμόθεν χωριζόμενος, αλλά μένων
αδιάστατος και βόων τοίς αγαπώσι σε. Εγώ είμι μεθ’ υμών, και ουδείς
καθ’ υμών’’ Αλήθεια το να υπομένει κάποιος σημαίνει να βιώνει εσωτερική
ειρήνη, ψυχική ηρεμία, αλλά και πίστη εν Χριστώ. Το ρήμα υπομένω
(υπό+μένω) νοηματοδοτεί τη σπουδαιότητα της ύπαρξης μου: Βρίσκομαι κάτω
από την φιλανθρωπία του Κυρίου μου. Ελπίζω μόνο σε Εκείνον, πιστεύω
διακαώς στη σωτηρία του πλησίον μου και τη δική μου, όμως προσέχω: Όχι
ανθρωπισμός, αλλά θεανθρωπισμός! Όχι άνθρωπος, αλλά Θεάνθρωπος!

Ο
Χριστός προπάντων και υπεράνω πάντων’’ (πατέρας Ιουστίνος Πόποβιτς)
Υπομένω εξάλλου σημαίνει και προσεύχομαι, αφού αγαπώ το Θεό κι έπειτα
τον αδελφό μου: ‘’Η αγάπη μακροθυμεί, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει,
πάντα ελπίζει πάντα υπομένει (Α’ προς Κορινθίους επιστολή, ιγ 4,7)

Υπομονή σημαίνει κόπος και πνευματικός αγώνας ζωής, εφόσον ‘’δι υπομονής
τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα ( Προς Εβραίους, 12, 1) ‘’, διότι
γνωρίζουμε ότι η πίστη μας είναι δοκιμασία υπομονής: ‘’γινώσκοντες ότι
το δοκίμιον υμών της πίστεως κατεργάζεται υπομονήν’’ (Ιακώβου 1,3) Όπως
ακριβώς ο γεωργός περιμένει υπομονετικά να πέσει η βροχή, για να
βλαστήσει ο σπόρος στη γή, έτσι πρέπει κι εμείς οι Χριστιανοί να
στηρίζουμε την καρδιά μας στην μακροθυμία, αφού η παρουσία του Κυρίου
είναι ήδη κοντά μας: ‘’Μακροθυμήσατε ούν, αδελφοί, εώς της παρουσίας του
Κυρίου. Ιδού ο γεωργός εκδέχεται τον τίμιον καρπόν της γής, μακροθυμών
επ’ αυτώ έως λάβη υέτόν πρώϊμον και όψιμον.

Μακροθυμήσατε και υμείς,
στηρίξατε τας καρδίας υμών, ότι η παρουσία του Κυρίου ήγγικε’’ (Ιακώβου,
5,7-8) Εξάλλου η μακροθυμία συνάδει με τη συγχώρηση, μια και υπομένω ή
παραβλέπω τα σφάλματα, αλλά και τις αδικίες των άλλων ανθρώπων,
αποκτώντας δύναμη από τον Κύριο: ‘’εν πάση δυνάμει δυναμούμενοι κατά
κράτος της δόξης αυτού είς πάσαν υπομονήν και μακροθυμίαν (Κολασσαείς 1,
11)

Πρέπει εξάλλου να κάνουμε υπομονή στη ζωή μας, γιατί όπως λέγεται,
‘’ ο Θεός ντύνει τον άνθρωπο και ο σατανάς τον γδύνει’’ Γι’ αυτό η
υπομονή είναι αρετή και σημαίνει ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, αλλά και
ευτυχία, όπως ο Ιώβ, αφού ο Κύριος είναι φιλάνθρωπος και μας
σπλαχνίζεται: ‘’Ιδού μακαρίζομεν τους υπομείναντας: την υπομονήν Ιώβ
ηκούσατε και το τέλος Κυρίου είδετε, ότι πολύσπλαχνος έστιν ο Κύριος και
οικτιρμών’’ (Ιακώβου 5,11)

Έτσι, μόνο ο Θεός ανακουφίζει τον πόνο,
εφόσον δείχνουμε αγάπη στον πλησίον: ‘’Πάνω απ’ όλα ασκηθείτε στην
αγάπη. Το αίσθημα της αγάπης ας κυριαρχεί στην καρδιά σας.

Τα έργα της
αγάπης ας κυριαρχούν στη ζωή σας. Αγάπη να νιώθετε για όλους και να
δείχνετε σε όλους, ακόμα και σε εκείνους που σας πικραίνουν.

Να λέτε:
Δόξα τω Θεώ για όλα! Δόξα τω Θεώ, που μου στέλνει κάτι για να υπομένω!
Δόξα τω Θεώ, που μου δίνει μια ακόμα ευκαιρία, για να μπώ στη Βασιλεία
Του, τη Βασιλεία που ανήκει σ’ οσους υπομείνουν ως το τέλος: ‘’ O
υπομείνας είς τέλος, ούτος σωθήσεται’’ (Ματθ, 24:13) Εμείς βάζουμε την
υπομονή.. και ο Θεός τη σωτηρία’’

(Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου,
Χειραγωγία στην πνευματική ζωή)

Previous post

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ : ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΜΕΤΑ … ΘΑΝΑΤΟ!

Next post

Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος: Περί της λύπης