Θαύματα

Σημερινα Θαύματα Του Οσίου Σεραφείμ Του Σαρώφ

Πριν
δύο περίπου χρόνια στη Μονή μας, και συγκεκριμένα την ημέρα της εορτής
του Αγίου Σεραφείμ στις 19 Ιουλίου του 1993, δύο γυναίκες που έπασχαν
από δαιμονισμό την ώρα ακριβώς της λιτάνευσης της Αγίας του Εικόνος,
έπεσαν κάτω και φώναζαν τα δαιμόνια ότι ο Άγιος τα καίει. Μετά από λίγο
οι δαίμονες μπροστά σε όλους τράπηκαν σε φυγή και από τότε οι δύο
κοπέλες, με τις πρεσβείες του Αγίου Σεραφείμ, έγιναν καλά. Τα ονόματά
τους και οι διευθύνσεις τους υπάρχουν στο Μοναστήρι μας.

Αλλά και η
μητέρα του Γέροντά μας έπασχε από καρκίνο του δέρματος για περισσότερο
από ένα χρόνο. Η πληγή που είχε στην περιοχή του στόματός της δεν
έκλεινε και οι γιατροί απεφάσισαν να επέμβουν χειρουργικά. Στις 22
Αυγούστου του 1993 ήταν κανονισμένο να εισαχθεί στο νοσοκομείο. Ο Άγιος
Σεραφείμ έκανε όμως το θαύμα του. Από την ημέρα της γιορτής του, η κ.
Παναγιώτα έβαζε καθημερινά το λαδάκι του πάνω στην πληγή του καρκίνου. Η
πληγή άρχισε ξαφνικά να κλείνει και μέσα σε 20 ημέρες ο καρκίνος
εξαφανίσθηκε. Οι γιατροί μάταια περίμεναν την κ. Παναγιώτα για να την
χειρουργήσουν, αφού ο Άγιος Σεραφείμ είχε κάνει το θαύμα του.Η
κ. Πανταζοπούλου, από την περιοχή του Ζωγράφου, έχει την δική της
μαρτυρία για την θαυματουργική επέμβαση του Αγίου Σεραφείμ στην
περίπτωση του γιου της Ναπολέοντος, ο οποίος είχε κύστη κόκυγος και ο
γιατρός είπε ότι πρέπει να γίνει εγχείρηση. Η κ. Πανταζοπούλου όμως
ήξερε τον βίο του Αγίου Σεραφείμ και τα άπειρα θαύματά του. Με το λαδάκι
του Αγίου λοιπόν άλειφε, με πίστη και προσευχή, την πληγή του παιδιού
της και παρακαλούσε τον Άγιο για την θεραπεία του. Στην επόμενη επίσκεψή
τους στον γιατρό, τον άκουσαν έκπληκτοι να τούς ρωτά πότε και που
εγχειρίσθηκε ο μικρός. Απορημένη εκείνη τον διαβεβαίωσε ότι το παιδί δεν
εισήχθει καν σε νοσοκομείο και ούτε φυσικά υπεβλήθει σε εγχείρηση.
Ομολόγησε στον γιατρό ότι το μόνο που έκανε ήταν να αλείφει, με ελπίδα
στον Θεό και στις πρεσβείες του Αγίου Του, με το λαδάκι την πληγή του
παιδιού της. Ο γιατρός της έδειξε τότε ότι όχι μόνο το παιδί της
γιατρεύτηκε αλλά και υπάρχει ακόμα και η τομή της εγχειρήσεως. Από τότε η
οικογένεια Πανταζοπούλου τιμά τον Άγιο Σεραφείμ σαν προστάτη της.

Η κ. Νικολακοπούλου Μαρία, από την Οβρυά Πατρών, έπασχε από έναν όγκο
σαν πορτοκάλι στους λεμφαδένες της. Με μεγάλη πίστη προσήλθε στη Μονή
μας για να ζητήσει την βοήθεια του Αγίου Σεραφείμ του Ιαματικού.
Παρακάλεσε έναν μοναχό να την σταυρώσει με το Τίμιο Ξύλο, την σταύρωσε
και της έδωσε να βάλει τον αγιασμό από την πηγή του Αγίου Σεραφείμ. Και
ω! του θαύματος! ο όγκος αποξηράνθηκε και η κ. Μαρία σήμερα είναι καλά.
Ο κ. Σάκκος Γεώργιος από το Αγρίνιο είχε λευχαιμία και ήλθε στο
Μοναστήρι μας για να ζητήσει την βοήθεια του Αγίου Σεραφείμ.
Προσευχήθηκε στον Άγιο και τον παρεκάλεσε να επέμβει. Μετά είπε σε
κάποιο μοναχό και τον σταύρωσε με το Τίμιο Ξύλο, ο δε μοναχός που τον
σταύρωσε του είπε: Πήγαινε και θα γίνεις καλά. Ο Άγιος θα επέμβει. Όπως
και όντως έγινε και σήμερα είναι τελείως καλά.

Ο κ.
Ευάγγελος Σωφρόνης, από την Ποταμούλα Αγρινίου, έπασχε, όπως μας δήλωσε,
από βρογχίτιδα. Ερχόμενος στην Μονή μας και ακούγοντας τούς Μοναχούς
που μιλούσαν για την ιαματική δύναμη του Αγίου Σεραφείμ παρεκάλεσε τον
Άγιο Σεραφείμ να τον θεραπεύσει από την βρογχίτιδα. Πήρε δε αγιασμό του
Αγίου και ήπιε. Μέχρι και σήμερα ο κ. Ευάγγελος δοξάζει τον άγιο
Σεραφείμ ο οποίος τον θεράπευσε.

Ο κ. Παπασταματίου
Αλέξανδρος, από το Κερατσίνι Πειραιώς, είχε όγκο. Παρεκάλεσε τον Άγιο,
με πίστη και έβαλε επάνω του το αγίασμα του Αγίου. Την άλλη μέρα ο όγκος
είχε εξαφανισθεί.

Η κ. Καίτη Κολοκυθά από την Ηλιούπολη, ήταν
έτοιμη να γεννήσει, αλλά το παιδί δεν ελάμβανε την κατάλληλη θέση και
οι γιατροί της είπαν ότι το παιδί θα το πάρουν με καισαρική. Αμέσως
τηλεφώνησαν στη Μονή μας και ο Γέροντας τους είπε να πάνε στο πατρικό
του σπίτι να πάρουν αγιασμό του Αγίου Σεραφείμ και να βάλουν πάνω στην
κοιλιά της και το παιδί θα γυρίσει αμέσως στη φυσιολογική του θέση. Και,
ω του θαύματος! μόλις έβαλαν τον αγιασμό, ο γιατρός έκπληκτος είδε το
παιδί να λαμβάνει την κανονική θέση του τοκετού και το παιδί γεννήθηκε
φυσιολογικά.

Η κυρία Μαϊστρέλλη Μαρία από τον Ασπρόπυργο μας διηγείται:
“Το θαύμα με το μοσχάρι
Ο γιος μου Παναγιώτης Παντελής είχε πάει στην κατασκήνωση το καλοκαίρι του 1999 στο Τρίκορφο.
Εκεί οι μοναχοί είπαν ότι ήθελαν να αγοράσουν ένα μοσχάρι. Το παιδί
είπε στον πατέρα Χριστοφόρο ότι θα πω στους γονείς μου να φέρουμε ένα
δικό μας.
Πράγματι το παιδί μας το ανέφερε και του υποσχεθήκαμε ότι
μόλις γεννήσει μία αγελάδα που περιμέναμε (το Νο 47) θα το δώσουμε στο
μοναστήρι. Τηλεφωνήσαμε στον πατέρα Χριστοφόρο και του το είπαμε.

Περνώντας όμως οι μέρες, αφού γέννησε η αγελάδα κοιτώντας το μοσχάρι
σκέφθηκα αυτό να το κρατήσουμε γιατί ήταν πολύ όμορφο και να δώσουμε
κάποιο άλλο.
Την επομένη το πρωί, ώρα 4.30, μόλις είχα μπει στο
στάβλο, πίσω μου στην πόρτα ένοιωσα κάποιον να με κοιτά. Γύρισα με φόβο
μήπως ήταν κάποιος για κακό.
Είδα ένα γέροντα με λευκό ράσο και κόκκινη ζώνη ο οποίος μου μίλησε αυστηρά.
– Το μοσχάρι να το πας εκεί που το έταξες.
– Θα πάω το άλλο που θα γεννηθεί, είπα.
– Όχι, θα πας το δικό μου που μου υποσχέθηκες. Την ίδια ημέρα πήρα το
μοσχάρι με το σύζυγο και το πήγα εκεί στο Μοναστήρι του Τρικόρφου.
Μαϊστρέλλη Μαρία

Αυτά και άλλα πολλά σημεία και θαύματα δίδει στις ημέρες μας ο Άγιος,
αλλά μετά τα θαύματα του Αγίου Σεραφείμ ας επανέλθουμε στη ζωή του για
να την ολοκληρώσουμε. Η δράση του Στάρετς διευρυνόταν σε πολλούς τομείς
της πνευματικής ζωής. Εκτός από πνευματικός καθοδηγητής πολλών πατέρων
της Μονής του και των γύρω συνασκητών του, ήταν, όπως προαναφέραμε, και ο
πνευματικός χιλιάδων ψυχών που έτρεχαν από παντού να πάρουν την ευχή
του και να ζητήσουν την ίασή τους από διάφορες ασθένειες. Δεν αρκέσθηκε
όμως σ’ αυτά.

Όταν κοιμήθηκαν οι στάρετς Παχώμιος και Ησαΐας,
που ήσαν οι πνευματικοί πατέρες και καθοδηγητές της γυναικείας Μονής του
Ντιβέγιεβο που τόσο ενίσχυσαν και στήριξαν τη Μονή, ανέλαβε, όπως το
είχε υποσχεθεί, εκείνος πια ως πνευματικός πατέρας τις μοναχές,
στέλνοντας πολλές ψυχές στον αγωνιστικό στίβο της μοναχικής ζωής. Σε
μικρή απόσταση από την ανδρώα μονή που εγκαταβιούσε ο Άγιος βρισκόταν η
γυναικεία Μονή του Ντιβέγιεβο για την οποία μεριμνούσε μέχρι το τέλος
της ζωής του. Μιμούμενος έτσι ο Άγιος Σεραφείμ το παράδειγμα του Αγίου
Παχωμίου που πλησίον της ανδρώας του Μονής έκτισε και γυναικείο
Ησυχαστήριο για την αδελφή του, η οποία έγινε Ηγουμένη και είχε κοντά
της αρκετές μοναχές, αλλά και του Αγίου Ιγνατίου στη Μυτιλήνη που ίδρυσε
την ανδρώα Μονή Λειμώνος και σε μικρή απόσταση την γυναικεία Μονή της
Παναγίας της Μυρτιδιωτίσσης, φρόντιζε και προστάτευε ο Άγιος πνευματικώς
και υλικώς, τις μοναχές. Μετά την κοίμησή του Αγίου, όπως το είχε
προειπεί και ο ίδιος, κανείς δεν ανέλαβε τις ορφανές του μοναχές που ο
Στάρετς παρέδωσε στην φροντίδα της Θεοτόκου, γνωρίζοντας με το
προορατικό του χάρισμα ότι θα υποστούν πολλές θλίψεις και δοκιμασίες. Με
εντολή της Θεοτόκου είχε αναλάβει και τις Μονές του Αρντατώφ και του
Ζελενογκόρσκ.

Κάτι παρόμοιο έκανε και ο Γέροντας μας
μιμούμενος τούς Αγίους μας, ο οποίος σε απόσταση έξι χιλιομέτρων από το
Μοναστήρι μας, ίδρυσε την γυναικεία Ιερά Μονή του Αγίου Νεκταρίου &
Αγίου Φανουρίου όπου εκεί μονάζουν οι ψυχές που θέλουν να αφιερωθούν
στον Θεό, και θέλουν να έχουν ως πνευματικό τους πατέρα τον Γέροντα μας.
Για δωδέκατη φορά, στις 25 Μαρτίου του 1831, ένα χρόνο και δέκα μήνες
πριν την κοίμησή του, αξιώθηκε μιας θαυμαστής θείας εμφανίσεως. Η
Υπεραγία Θεοτόκος με δώδεκα Αγίες, τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον
Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και Αγγέλους, παρουσιάσθηκε στον Άγιο και
συνομίλησε μαζί του, λέγοντάς του στο τέλος ότι γρήγορα θα είναι μαζί
τους στον Παράδεισο. Σ’ αυτήν την συνάντηση μαζί με την Μητέρα του Θεού,
Εκείνη του υποσχέθηκε ότι θα μεριμνήσει η ίδια μετά τον θάνατό του για
την Μονή του Ντιβέγιεβο και τις Μοναχές του.

Την 1η Ιανουαρίου
του 1833, ημέρα Κυριακή, ο Όσιος λειτουργήθηκε για τελευταία φορά στο
ναό του νοσοκομείου των Αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου. Άναψε κεριά μπροστά
σε όλες τις εικόνες, τις ασπάσθηκε και μετά το τέλος της Θείας
Λειτουργίας ασπάσθηκε όλους τούς αδελφούς και τούς νουθετούσε. Παρ’ όλη
την σωματική του κατάπτωση, που ήταν ιδιαίτερα εμφανής τον τελευταίο
χρόνο, η πνευματική του διαύγεια ήταν ολοφάνερη, τόσο από αυτά που έλεγε
όσο και από το άρρητο φως που εξέχεε το πρόσωπό του. Κατόπιν, την ίδια
ημέρα, επισκέφθηκε για τελευταία φορά την Μονή του Ντιβέγιεβο. Ο Όσιος
είχε την συνήθεια, ακόμη κι όταν έφευγε για την σκήτη του, να αφήνει
αναμμένα κεριά στο κελλί του. Ο γείτονάς του και πολλές φορές διακονητής
του, πατήρ Παύλος, του έλεγε ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος πυρκαγιάς.
«Όσο ζω φωτιά δεν θα ανάψει. Όταν όμως πεθάνω ο θάνατός μου θα γίνει
αντιληπτός με το άναμα φωτιάς». Και πράγματι, στις 2 Ιανουαρίου το πρωί,
βγαίνοντας ο πατήρ Παύλος από το κελλί του ένοιωσε έντονα την μυρωδιά
καπνού. Έβγαινε από το κελλί του Οσίου. Ο πατήρ Παύλος χτύπησε την πόρτα
και είπε την ευχή «Δι’ ευχών …». Απάντηση δεν πήρε και έτρεξε
φοβισμένος να βρει τούς πατέρες της Μονής. Γύρισαν μαζί με πολλούς
πατέρες στο κελλί του Οσίου και παραβίασαν την κλειδωμένη πόρτα. Βρήκαν
τον Άγιο σε στάση προσευχής γονατιστό μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου,
ασκεπή, με τον χάλκινο Σταυρό στον λαιμό του και τα χέρια στο στήθος του
σε σχήμα σταυρού… Είχε παραδώσει την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού
και το πρόσωπό του ήταν φωτεινό, λάμποντας με το φως της αγιότητος.

Η κοίμησή του βύθισε σε μεγάλη λύπη όλους και κυρίως τις μοναχές του
Ντιβέγιεβο και τους πατέρες της Μονής. Από παντού έτρεξαν να
προσκυνήσουν το σκήνωμά του, που για οκτώ ημέρες βρισκόταν για
προσκύνημα στο Καθολικό της Μονής, χιλιάδες ευεργετημένοι άνθρωποι απ’
όλη την Ρωσία. Ο Όσιος ακόμα και πριν την ανακήρυξή του ως Αγίου
μακαριζόταν σ’ όλη την Ρωσία ως Άγιος. Και μετά την κοίμησή του
πρεσβεύει ενώπιον του θρόνου του Θεού για όποιον τον επικαλείται. Αμέσως
μετά την κοίμησή του άρχισε να κάνει πολλές εμφανίσεις και αμέτρητες
θεραπείες σε αρρώστους και πονεμένους.

Το 1920 οι κομμουνιστές
έκλεισαν το Μοναστήρι του Σαρώφ και πήραν τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ
και τα μετέφεραν σε άγνωστο μέρος. Από τότε τίποτα δεν έγινε γνωστό
πέρα από την προφητεία του Αγίου ότι σωματικά δεν θα επανέλθει στο
Σαρωφ. Έως το 1990 αγνοείται η τύχη των αγίων λειψάνων του. Μέχρι που
εντελώς τυχαία, οι υπάλληλοι του Μουσείου Θρησκειών και Αθεΐας, στις
αρχές Νοεμβρίου του 1990 (το έτος που εμφανίστηκε το φως επί του Σταυρού
της Μονής), ανακάλυψαν στο τμήμα ταπήτων, ένα κουτί ορθογώνιο τυλιγμένο
με πανιά. Έβγαλαν τα πανιά και ω! του θαύματος, βρήκαν το λείψανο ενός
Αγίου. Στα χέρια φορούσε επιμανίκια λευκά από ατλάζι που είχαν
χρυσοκεντημένη την φράση «Άγιε Πάτερ Σεραφείμ πρέσβευε τω Θεώ υπέρ
ημών». Και εκείνος εισακούοντας τις προσευχές χιλιάδων ανθρώπων που τον
γνώρισαν και τον αγάπησαν σαν μεσίτη και προστάτη τους, δέεται ενώπιον
της Τρισηλίου Θεότητος για την του κόσμου σωτηρία και την ίαση κάθε
νόσου. Δικαίως πήρε την προσωνυμία «Άγιος Σεραφείμ ο ιαματικός» και
είναι προστάτης των ασθενών. Ταις Αυτού ικεσίαις Χριστέ ο Θεός Σώσον τας
ψυχάς ημών.

Σχόλια
Previous post

Το θαύμα που μου έσωσε τη ζωή

Next post

Αυτά πού θα δουν τα μάτια μας και θ’ ακούσουν τ’ αυτιά μας από εδώ και πέρα δεν θα τα έχουμε ποτέ ξαναδεί ούτε ξανακούσει.